Prettige feestdagen aan iedereen! Hier is hij dan onze allereerste kerstfoto! En ja, hij heeft bloed, zweet en tranen gekost!

Al lang op voorhand werd deze foto voorbereid. Nog voor mama 3 maand zwanger was, kocht ze al een eerste Kerstkostuumke voor haar toekomstig zoontje of dochtertje. Want jawel, ik was hier al mee bezig nog voor ik het geslacht wist. Het pakje was welliswaar een maatje 68. Voor de leken onder ons (zoals ik zelf nog was enkele maanden terug): maatje 68 is voor een kindje van 6 maand. Zelfs voor carnaval is het pakje nog te groot!

Gelukkig kwam ik vorige week in het Kruidvat een minstens even mooi kerstpakje tegen en het bestond ook in maatje 56! Nu hadden we alleen nog een kerstboom nodig en nadat ook die helemaal versierd was en de lichtjes werkten, konden we er eindelijk aan beginnen. Zondagochtend na een zalig badje doe ik Kiran zijn pakje aan. Natuurlijk had mama haar zo gefocust op de mooie kleertjes, dat ze nog niet had nagedacht over hoe ze Kiran bij die Kerstboom zou trekken. Kiran wordt nog eventjes in zijn wiegje gelegd en de foto-studio wordt voorbereid. Natuurlijk, tegen dat alles klaar staat, ligt Kiran te slapen! Ik probeer hem te verleggen, maar helaas, hij slaapt gewoon verder. Gelukkig heeft hij om de 2 uur reuzenhonger en dus is hij al snel weer wakker. Jammergenoeg kan hij dan niet lachen want hij is helemaal uitgehongerd (hoe zou je zelf zijn na 2 uur zonder eten?) Dus dan toch eerst maar eten, en dan foto's trekken. Deze keer krijgt mama toch 5 minuten voor de Kerstboom, alvorens ons klein kerstmanneke alweer ligt te slapen. Jammergenoeg zie ik achteraf bij het bekijken van de foto's op de computer, dat ze onderbelicht zijn. Papa komt te hulp en draait wat aan de spots in de living en nu staat alles klaar voor een perfecte foto! Alleen moeten we onze Kiran nog wakker zien te krijgen. Er volgen nog enkele rondes van fotoprobeersels, maar Kiran valt gewoon in slaap van het moment dat hij voor de Kerstboom wordt gelegd. Ik zou beter de Kerstboom op onze slaapkamer instaleren! Uiteindelijk is deze foto om 18u 's avonds getrokken. Joepie! We hebben er één!


Gisteren twee vriendinnen op bezoek gehad die blijkbaar regelmatig deze blog volgen en vonden dat het hoog tijd was dat ik nog eens iets schreef "je begint met elke dag iets te schrijven en nu gaat het nog steeds over die wandeling". Inderdaad die wandeling is al een eeuwigheid geleden. Ondertussen is Kiran al 4 keer zou oud, bijna verdubbelt in gewicht en zijn eerste kleertjes liggen klaar om op zolder te leggen wegens te klein. Veel mensen stuurden mailtjes en kaartjes met gelukwensen en de uitspraak "geniet er van, ze worden zo snel groot". Gelijk hebben ze.

Nu 2u 's nachts zit ik dus mijn verslagje te schrijven. Zoonlief slaapt ondertussen al 4 uur en mama die dat niet gewoon is, is klaarwakker! Bovendien heeft Kiran een ferme verkoudheid en ligt hij hier naast mama te snurken en te hoesten en proesten. Mama vreest dat hij elk moment in zijn snot kan blijven steken maar Kiran maakt er blijkbaar nog niet te veel problemen van (enkel van de spuit om zijn neusje uit te spuiten en dat is het eerste wat ik van plan ben als hij wakker wordt, vandaar dat hij waarschijnlijk zo lekker lang ligt te slapen.)

Wandelen in Ooike hebben we intussen - wegens o zo mooi weer - niet meer opnieuw gedaan. Wel kan mama de buggy nu bijna probleemloos (je zou mij moeten zien sukkelen) openvouwen en opplooien, en hebben we ons al aan verschillende uitstapjes gewaagd. De ene keer is Kiran klaarwakker en kijkt hij gretig rond, de andere keer sluit hij steevast zijn ogen en merkt niet eens dat we ooit zijn weggeweest. In ieder geval is hij altijd superbraaf als we weggaan en ben ik gelukkig nog nooit in schaamte gevallen.

Kiran heeft ondertussen ook zijn eerste restaurantbezoek achter de rug. Een Indisch restaurant natuurlijk! Al was het een nieuw restaurant dat we uitprobeerden en was het volgens ons niet Indisch genoeg, Kiran heeft ervan genoten want die nacht heeft hij superlang geslapen.

Dat hij een boontje heeft voor eten, hebben we al lang gemerkt. Meestal is hij jaloers op al het lekker eten van mama en wil hij ook eten net op het moment dat mama de eerste hap in haar mond steekt. En o wee als hij honger heeft en niet binnen de 5 minuten eten krijgt, dan roept hij het hele huis bijeen (en ja, zelfs in dit grote huis kan hij dat.) Mama probeert al weken hem speeltjes te laten volgen met zijn ogen, maar meestal zonder veel succes, tot eergisteren wanneer hij bij mama op de schoot zat toen ze een lekkere boterham met speculoospasta aan het eten was, oppeens merkte ik op dat hij mijn boterham zat te volgen met zijn ogen. Fantastisch! Ook de chocoladepetie had daarna succes. Een kind heeft toch geen speelgoed nodig!

Ondertussen zijn we een half uurtje verder. Kiran ligt nog steeds vast te slapen. Het snurken is al verminderd. Blijkbaar is zijn neusje vanzelf verbeterd, zonder de vreselijke spuitbus van mama. Mama twijfelt: terug slapen met de kans dat ze binnen 5 minuten toch wakker geweend wordt, of nog eventjes wachten in de hoop dat hij nog geen te grote records breekt...


Joepie! Na dagen van ellende en overstromingen in de streek, komt het zonnetje eindelijk weer van achter de wolken! Hoog tijd voor Kiran's eerste wandelingetje. We zijn immers in België en veel kans dat dat mooie zonnetje niet lang blijft. Mama denkt eerst heel diep na: Wat moet je zo allemaal meedoen als je met zo'n kleintje op uitstap gaat? Ver zullen we niet lopen, en op straat kan je moeilijk aan verse pampers beginnen, dus besluit mama om het op de fotocamera en een tuutje te houden. En een gsm om in geval van nood mamie te bellen. Kiran wordt warm ingeduffeld in zijn berenpakje en zijn splinternieuwe lodger voetenzak. Gegarandeerd veel te warm, want nog voor we de achterdeur achter ons dichtslaan ligt hij al lekker te slapen. Mama dacht om gewoon een half blokje om te wandelen, maar eenmaal buiten is het zo gezellig warm, dat ze besluit om toch een beetje verder te gaan, misschien tot aan de broodautomaat, of de kerk. Uiteindelijk wordt het de toekomstige creche, waar we hem eens gaan tonen. Kiran toont echter geen interesse en slaapt de hele tijd verder. Pas aan de voordeur wordt hij terug wakker, want de gezonde Ooikse boerenlucht heeft hem goed gedaan en hij heeft reuzenhonger!


Joepie! Ik geraak alweer in mijn oude broeken (of toch die ene broek die voor mijn zwangerschap ietsje te groot was)!!!!! Mijn zus beweerde woensdag nog dat dit mij voorlopig nog niet ging lukken, "tenzij je altijd al zo'n dikke buik hebt gehad". Wel ja in de tijd dat zowel mijn ontbijt, middagmaal als avondmaal uit rijst bestond, kon ik mijn klasgenoten nog wijsmaken dat ik al 3 maand zwanger was... Gelukkig ben ik, toen ik terug in België was, beginnen fitnessen en werden enkele broeken al snel te groot. Gelukkig heb ik die mooi bewaard en komen die nu goed van pas!

Kiran doet het ondertussen nog altijd heel goed. Zijn leven bestaat vooral uit slapen, eten en vertroeteld worden. Slechts heel zelden horen we hem eens als hij honger heeft. Hij begint al veel rond te kijken en dat vinden mama en papa natuurlijk fantastisch. Bij iedereen die hem in zijn armen houdt, gaat hij op zoek naar lekkere borstjes, jammergenoeg vindt hij die alleen bij mama terug. De gezichtjes die hij dan trekt, spreken boekdelen!


Mama is super fier want Kiran heeft deze nacht al goed doorgeslapen en is maar 1 keer wakker geworden! Mama is super trots op haar kleine spruit en kan alleen maar hopen dat hij dit zo blijft aanhouden. Mama daarentegen heeft niet zo flink geslapen want zij is het al helemaal gewoon om elke 2 uur wakker te worden.

Geen wonder dat hij zo goed geslapen heeft, want gisterennamiddag heeft hij bijna de hele namiddag van zijn tetter gemaakt. Op een bepaald moment is hij toch in slaap gevallen, op mama's buik! Mama durfde natuurlijk niet meer bewegen, uit schrik dat hij weer wakker zou worden. Het was nogal moeilijk om de hele tijd te blijven liggen, maar Kiran had dan ten minste een uurtje geslapen! Mama haar eten kreeg dan wel koud, maar dat hebben we er allemaal voor over.


Wij zijn thuis!

De rit naar huis vond Kiran aanvankelijk niet zo leuk. De parking van het ziekenhuis bestaat dan ook uit een kaseibaan. Wie vindt er dat nu leuk? Eens op de grote baan ging het al heel wat beter. Thuis sperde Kiran voor het eerst zijn ogen wijd open. Ondanks dat babytjes nog zo goed als blind zijn, had hij precies wel door dat er iets speciaal te zien was. Hij genoot met volle teugen van zijn wiegje en de muziekmobiel (zie filmpje.)

Maandag ging papa al weer werken en bleven mama en Kiran alleen thuis. Gelukkig was mamie er snel om een handje te helpen. Ook kwam de vroedvrouw al eens thuis op bezoek met allemaal goeie raad en antwoord op alle vragen. Kiran stelt het fantastisch en heeft al bijna zijn geboortegewicht terug. Mama moet vooral nog veel rusten en haar laten verwennen. Ze had gehoopt al eens te kunnen gaan wandelen met Kiran en enkele uitstapjes te doen, maar dat zou nog niet voor de eerste weken zijn...

De vroedvrouw wenste mij ook proficial omdat ik Kiran twee uur bij mij in bed had laten slapen! De eerste weken kan je een baby niet genoeg verwennen. Hij moet net heel veel geknuffeld worden. Wat fijn dat te horen! Daarna heeft Kiran dan ook niet meer in zijn wiegje gelegen. 's Avonds lag hij alweer lekker te slapen op papa zijn warme buik en 's nachts mocht hij alweer in mama's bed. Geen wonder dat hij dan ook zo flink geslapen heeft! Echt een zalig ventje! Mama en papa hopen alleen nog dat hij blijft zo fantastisch slapen...


Kiran zijn schattig berenpakje ligt al klaar, want morgen (zondag) mogen wij al naar huis gaan!

Hopelijk vindt Kiran zijn wiegje thuis fijn, want hier in het ziekenhuis slaapt hij liever in mama's grote bed of op papa's arm dan in zijn klein wiegje.

Bedankt voor alle leuke bezoekjes, de bevoorrading van al het lekkers en de leuke cadeautjes!


Het is 9u 's avonds en eindelijk heb ik voor het eerst vandaag de tijd om mijn laptop te openen. Kiran ligt lekker te slapen op mama's (nog altijd een beetje dikke) buik.

Mijn mailbox toont 41 nieuwe mails. Help! Dat zal toch voor later zijn... Wie had gedacht dat het leven van een kersverse mama zo druk ging zijn? Iedereen behalve ik waarschijnlijk... Ik herinner me nog dat ik enkele weken geleden bij mijn zus stond en vroeg om een leuk boek te lenen om te lezen in het ziekenhuis. Ik kreeg promt het antwoord dat ik daar geen tijd voor zou hebben en ja, mijn zus heeft groot gelijk.

Dus een verslagje van de dag. Kiran is verzot op mijn borstjes en heeft uiteindelijk toch maar een tutje gekregen, want mijn borstjes overleven dat anders niet meer. We hebben de kaartjes ontvangen en allemaal in omslagen kunnen steken en op de post gedaan.

En dan kregen we nog een heleboel leuke bezoekjes. Titus bracht een hele doos vol tuutjes. Vanavond slaapt hij voor het eerst zonder tuutje! Eens benieuwd wat dat vannacht gaat geven. In ieder geval was hij superfier op zijn nieuwe neefje. Nu zal ik vlug nog eens de fototjes uploaden zodat je zijn goddelijk gezichtje kan zien en daarna gaat mama nog een beetje proberen rusten voordat Kiran haar weer wakker maakt voor een lekker hapje.


Woehoew! Ons klein manneke is er! En voor de moment ligt hij braafjes te slapen naast mij. Hopelijk doet hij dit 's nachts ook!

De bevalling zelf is allemaal heel goed verlopen. En het is waar wat men zegt, van zodra je dat klein boeleke in je armen hebt ben je alles wat eraan vooraf ging heel snel vergeten. Dus ja ... groot gat in mijn geheugen!

Kiran weegt 3kg240 en is 49 cm. De winnaar van onze gokwedstrijd is Katinka Kerckenaere. Zij zat er het dichtste bij met 3kg258 en mag binnenkort een grote fles champagne in ontvangst nemen.

Wie onze Kiran wil bewonderen is welkom in het AZ in Oudenaarde op kamer 152!


Nog 5 weken... Help! Opeens klinkt dit zo bitter weinig.

Op de verschillende forums op internet "zwanger voor november" heeft iedereen al weken geleden zijn valies gemaakt, staat de doopsuiker al klaar, de omslagen al geschreven en staat de wieg er al. Bij ons nog geen enkel van deze. De babyuitzet werd al enkele weken geleden verhuisd en de kleertjes van Kato en Titus gesorteerd, maar vlak voor het bezoek van de toekomstige oma en opa, werd alles vlug weer in de dozen gegooid en werden de nieuw aangekochte kleertjes zorgvuldig verstopt. Alhoewel de slordigheid van mama hier en daar nog wat sporen achterliet (of was dat expres om iedereen op het verkeerde spoor te brengen?).

Terwijl iedereen rondom mij al aan het aftellen is, heb ik eerder iets van "laat die 5 weken nog maar eventjes duren!" We genieten nog eens van een cinemake zonder dat we een babysit moeten regelen en gaan nog eens gezellig samen eten. Hoewel het kleintje meer dan welkom isen we er al lang naar verlangen, besef ik nu pas dat ons leven er binnen enkele weken helemaal anders zal gaan uitzien.

Op het werk kent iedereen wel iemand die 5 weken of meer te vroeg bevallen is. Niet dat ze mij ongerust willen maken hoor! Gelukkig is er de reactie van Katrijn "tegenwoordig bevalt toch bijna iedereen te laat" en dat stelt me weer even gerust.

In ieder geval ga ik toch maar eens mijn valies gaan maken. Je weet maar nooit...



door Michiel Kerckenaere (ontwerp), Bernard Kerckenaere (uitvoering) & Arun Coryn (tekeningen)